Mësuesi shpesh shihet si udhëheqësi i dijes, si figura që drejton procesin mësimor dhe përcjell njohuritë më të vlefshme te nxënësit. Por një pyetje themelore që çdo mësues i vëmendshëm duhet t’i bëjë vetes është, si e di një mësues nëse puna e tij është e suksesshme? Përgjigjja nuk gjendet gjithmonë në udhëzime, teste apo këshilla pedagogjike. Ajo gjendet tek vetë nxënësi, i cili është matësi dhe vlerësuesi më i ndershëm dhe më i drejtpërdrejtë i punës së mësuesit. Madje, shpesh nxënësi është më i saktë se çdo këshilltar pedagogjik.
Nxënësi përjeton mësimin në çdo çast. Ai ndjen çdo nuancë të shpjegimit, çdo mënyrë të qasjes pedagogjike dhe çdo përpjekje për të motivuar. Një shpjegim i qartë, i thjeshtë dhe i lidhur me përvojat e nxënësit mund të krijojë një moment, që asnjë udhëzim formal nuk mund ta garantonte. Në të njëjtën mënyrë, një trajtim i ftohtë apo një metodë e komplikuar mund ta largojë nxënësin nga mësimi, pavarësisht se në teori gjithçka duket e saktë. Për këtë arsye, për çdo mësues, çdo reagim i nxënësit është një pasqyrë reale e efektivitetit të tij.
Këshilltarët pedagogjikë dhe analizat formale mund të japin udhëzime të vlefshme për mësimdhënien, por ata nuk përjetojnë mësimin nga vendi i parë. Ata nuk ndiejnë momentin kur një nxënës ndez sytë nga kuptimi, apo kur ai humbet fokusin për shkak të mungesës së qartësisë. Vetëm nxënësi është aty, duke përjetuar çdo detaj, dhe për këtë arsye ai është vlerësuesi më i drejtë i punës së mësuesit.
Një mësues i vëmendshëm duhet të mësojë të dëgjojë, jo vetëm të dëgjojë fjalët e nxënësve, por edhe të vëzhgojë reagimet e tyre. Një shprehje fytyre, një pyetje e thjeshtë apo një mungesë entuziazmi janë të dhëna të çmuara që tregojnë se çfarë funksionon dhe çfarë duhet përmirësuar. Në këtë mënyrë, nxënësi bëhet jo vetëm pasqyrë, por edhe një udhërrëfyes për rritjen personale të mësuesit.
Roli i nxënësit si vlerësues nuk është thjesht pasiv, ai është aktiv dhe formues. Përmes reagimeve të tij, mësuesi mëson të përshtatë metodat, të ndryshojë qasjen dhe të përmirësojë procesin mësimor.
Në këtë mënyrë, mësimi bëhet një dialog, një udhëtim i përbashkët drejt dijes, ku secili nxënës dhe secili mësues mësojnë nga njëri-tjetri.
Prandaj, një mësues nuk duhet të shohë nxënësin vetëm si përfitues të dijes, por si një matës të çmuar të punës së tij. Përmes syve dhe mendjes së nxënësit, mësuesi mund të shohë kuptueshmërinë, efektivitetin dhe ndikimin e vërtetë të mësimit. Nxënësi është jo vetëm pasqyra më e ndershme, por edhe vlerësuesi më i drejtë dhe më i çmuar i një mësuesi. Nëse dëshiron të jesh një mësues i madh, dëgjo nxënësit, ata janë udhërrëfyesi yt më i besueshëm.
