Okupimi de jure (sepse de facto ishte realizuar shumë më herët) i Shqipërisë para 87 vitesh, edhe pse i mori sovranitetin (sado të zbehtë që e kishte), nuk ishte krejt i zymtë.
Sepse jo vetëm që u vazhdua shkollimi i kuadrove në universitetet italiane dhe gjermane, por edhe u investua në ekonomi, kulturë, arsime e infrastrukturë, si bie fjala: u asfaltuan rrugët kryesore Tiranë–Durrës dhe Tiranë–Elbasan, u ndërtuan ura dhe u modernizua porti i Durrës.
Në Tiranë u ndërtua sheshi kryesor dhe bulevardet, si dhe u rregullua plani urban.
Gjithashtu, u ndërtuan objekte si Kryeministria dhe ministritë, spitale, shkolla dhe institucione arsimore. U thanë kënetat dhe u hapën toka të reja për bujqësi, etj.
Nëse i shtojmë edhe faktin se pas dy vitesh iu bashkuan territore shqiptare nga Jugosllavia, për të cilat ishte “çlirim i vërtetë”, atëherë okupimi italian duhet shqyrtuar më shtruar e pa qasje të njëanshme.
